Dobry Samarytanin

Nieznajomy zatrzymuje się przy rannym człowieku, obok którego szanowani ludzie przeszli obojętnie.

Uczy dobroci wobec nieznajomego w potrzebie

5 min czytania · 9-11

Bajka

Zakurzona droga wije się wśród słonecznych wzgórz. Łagodny wędrowiec wyrusza w podróż, nucąc pogodną melodię na ciepłym wietrze.

Nagle na spokojnej drodze dochodzi do nieszczęścia. Podróżny zostaje ranny na poboczu; siedzi tam smutny, mając nadzieję, że ktoś go zauważy.

Wkrótce ścieżką nadchodzi ważny przywódca w ozdobnych szatach. Odwraca wzrok i szybko przechodzi obok.

Następnie ze wzgórza schodzi kolejny szanowany pomocnik. Słyszy ciche westchnienie, lecz krzyżuje ręce na piersi i przechodzi na drugą stronę.

Ranny podróżny czuje się samotny i zapomniany. Lecz oto życzliwy nieznajomy z dalekiego kraju nadjeżdża na swoim łagodnym osiołku.

Życzliwy nieznajomy natychmiast zatrzymuje swojego osła. Jego serce wypełnia się ciepłem i współczuciem, gdy klęka, by udzielić pomocy.

Delikatnymi dłońmi nieznajomy oczyszcza zadrapania podróżnika i owija go miękkim, przytulnym kocem.

Nieznajomy ostrożnie pomaga rannemu mężczyźnie wstać. Delikatnie sadza go na grzbiecie swojego cierpliwego osła.

Razem powoli przemierzają słoneczną ścieżkę. Życzliwy nieznajomy idzie obok osła, dbając o bezpieczeństwo mężczyzny.

Gdy słońce zaczyna zachodzić, docierają do przytulnej, gościnnej gospody. Ciepłe światła obiecują bezpieczne miejsce na nocny odpoczynek.

Wewnątrz ciepłej gospody życzliwy nieznajomy otula podróżnego w miękkim łóżku i czuwa nad nim przez cichą noc.

Następnego ranka podróżny się uśmiecha. Życzliwy nieznajomy pokazał, że pomocna dłoń i pełne miłości serce czynią nas wszystkich dobrymi sąsiadami.

Drobne sposoby na powiedzenie „dziękuję”, przy posiłkach i przed snem.

Pasterz doliczył się dziewięćdziesięciu dziewięciu i wyrusza na poszukiwanie tej jednej.

Nie było go zbyt wiele, a jednak jakoś wystarczyło.

Dobroć to przede wszystkim drobne gesty, czynione każdego dnia.

Miesiąc postu od świtu do zmierzchu i to, co oznacza po nim wieczorny posiłek.

Wnuki Noego pomagają zebrać po parze każdego ze zwierząt do arki, a każde dziecko odpowiada za opiekę nad innymi stworzeniami.

Młody Daniel odmawia królewskich przysmaków i udowadnia, że proste warzywa oraz wiara dają mu więcej siły niż wszystkim innym chłopcom.

Młody Dawid ćwiczy rzucanie z procy kamykami ze strumienia, nie wiedząc, że przygotowuje się na najważniejszą chwilę w swoim życiu.