Proste jedzenie Daniela

Daniel wszedł do lśniącego pałacu króla. Podczas gdy inni chłopcy zachwycali się ciężkimi słodyczami, on wspominał świeże jedzenie ze swojego domu.

Strażnik królewski usypał na stołach wysokie stosy tłustych mięs i słodkich smakołyków. „Musicie to jeść, żeby być silnymi!” – ogłosił.

Daniel odważnie wystąpił naprzód. „Czy mógłbym zamiast tego dostać zwykłe warzywa i chłodną wodę?” – zapytał zaniepokojonego strażnika.

Strażnik zgodził się na dziesięciodniową próbę. Wkrótce talerz Daniela wypełnił się chrupiącym zielonym groszkiem i jaskrawopomarańczową marchewką.

Podczas gdy pozostali chłopcy stawali się ospali i ociężali od suto zastawionych stołów, Daniel z każdym dniem czuł się lżejszy i pełen energii.

Każdego ranka Daniel budził się wcześnie z promiennym uśmiechem. Wyskakiwał z łóżka, gotów biegać i bawić się w złotych promieniach słońca.

Dziesiątego dnia strażnik powrócił. Zdumiał się, widząc Daniela tryskającego zdrowiem, podczas gdy pozostali chłopcy siedzieli wyczerpani, z opadniętymi głowami.

W końcu nadszedł dzień wielkiej próby króla. Wszyscy chłopcy zgromadzili się na wielkim dziedzińcu, by dowieść swej siły.

Strażnicy przynieśli ciężkie żelazne tarcze, by chłopcy mogli je podnieść. Wielu jęknęło – ich ramiona były zbyt zmęczone, by choćby drgnąć ciężkim metalem.

Daniel podszedł z promiennym uśmiechem. Z łatwością uniósł ciężką tarczę i pobiegł jak wiatr przez słoneczny dziedziniec.

Król przyglądał się temu z podziwem i uznał Daniela za najzdrowszego ze wszystkich chłopców. Proste pożywienie i wiara uczyniły go naprawdę silnym.

Daniel z radością dzielił się świeżymi warzywami ze swoimi nowymi przyjaciółmi. Zrozumieli, że proste, zdrowe rzeczy są największymi skarbami.