Wnuki Noego

Wnuki Noego pomagają zebrać po dwa zwierzęta każdego gatunku na arkę, a każde dziecko jest odpowiedzialne za opiekę nad innymi stworzeniami

Uczy odpowiedzialności i troski o zwierzęta

5 min czytania · 4-6

Bajka

Pod ciepłym, złotym niebem wnuki Noego spoglądały w górę na potężną, drewnianą arkę. Miała się właśnie rozpocząć wielka przygoda!

Dziadek Noah wręczył każdemu dziecku lśniący gwizdek i listę zwierząt. Ich wielką misją było zadbanie o to, by wszyscy byli bezpieczni i szczęśliwi!

Przy szeleszcie trawy przybyli pierwsi goście. Dwie wysokie żyrafy i para barwnych papug wystąpiły naprzód.

Dwa powolne żółwie pełzły bardzo cicho. Dzieci ułożyły ścieżkę ze słodkiej koniczyny, by poprowadzić je w stronę ogromnej rampy.

Dwie figlarne małpki huśtały się dziko na drewnianym rusztowaniu. Dzieci chichotały i zachęcały je do zejścia słodkimi, żółtymi bananami.

Dwie puszyste, białe owce zawahały się przed rampą. Łagodna, kojąca kołysanka pomogła im nabrać odwagi, by wejść do środka.

Nagle jasne niebo zaczęło szarzeć. Powiały chłodne wiatry, ostrzegając dzieci, że wielka burza w końcu nadciąga.

Głośny grzmot wstrząsnął ziemią! Dwie malutkie myszy polne zadrżały ze strachu i czmychnęły pod wielki liść.

Działając wspólnie, dzieci delikatnie wzięły w dłonie maleńkie myszki. Otoczyły je ciepłem i zapewniły im bezpieczeństwo w swoich miękkich dłoniach.

Dwa wielkie, ospałe niedźwiedzie powoli wtoczyły się po rampie. Dzieci wprowadziły je do środka w chwili, gdy zaczęły spadać pierwsze krople deszczu.

Z głębokim skrzypieniem wielkie drewniane wrota arki zamknęły się, bezpiecznie izolując wszystkich wewnątrz od zimnego deszczu.

Bezpieczne w środku dzieci tuliły się do swoich zwierzęcych przyjaciół. Wiedziały, że dzięki miłości i współpracy zdołają przetrwać każdą burzę.

Drobne sposoby na powiedzenie „dziękuję”, przy posiłkach i przed snem.

Pasterz doliczył się dziewięćdziesięciu dziewięciu i wyrusza na poszukiwanie tej jednej.

Nie było go zbyt wiele, a jednak jakoś wystarczyło.

Dobroć to przede wszystkim drobne gesty, czynione każdego dnia.

Nieznajomy zatrzymuje się przy rannym człowieku, którego szanowani ludzie po prostu minęli.

Miesiąc postu od świtu do zmierzchu i to, co oznacza po nim wieczorny posiłek.

Młody Daniel odmawia królewskich przysmaków i udowadnia, że proste warzywa oraz wiara dają mu więcej siły niż wszystkim innym chłopcom.

Młody Dawid ćwiczy rzucanie z procy kamykami ze strumienia, nie wiedząc, że przygotowuje się na najważniejszą chwilę w swoim życiu.