Śnieg

Wysoko w cichej, szarej chmurze maleńka kropla wody poczuła chłodny dreszcz. Niebo szeptało o magicznej przemianie.

Z nagłym błyskiem kropla zamarzła, zmieniając się w maleńki kryształ. Z jej środka wyrosło sześć idealnych, lodowych ramion.

Wyskoczyło z ciężkiej chmury, rozpoczynając długi, wirujący taniec. Szybowało w dół, ku śpiącej ziemi, daleko w dole.

Wirując w zimnym powietrzu, maleńki kryształ zaczął rosnąć. Każdy mroźny podmuch wzbogacał jego sześć ramion o delikatne wzory.

Żaden inny płatek śniegu na niebie nie miał dokładnie takiego samego kształtu. Każda nowa warstwa szronu czyniła ten drobny kryształek całkowicie unikalnym.

Dołączyło do wiru innych kryształków – wielkiej parady lodowych gwiazd. A jednak, nawet w tym tłumie, jego wzór pozostał wyjątkowy.

Nagle silny podmuch wiatru porwał płatek śniegu. Delikatny taniec zmienił się w szaloną, wirującą podróż.

Koziołkowało i wirowało na burzowym niebie, lecz nie pękło. Jego sześć silnych ramion mocno stawiało opór wiatrowi.

Dziki wiatr w końcu złagodniał, przechodząc w delikatny szept. Kryształ, znów łagodnie unosząc się w powietrzu, dryfował w stronę cichej ziemi.

W dole czekał, by je powitać, przytulny świat pokryty bielą. Mały płatek śniegu opadał coraz bliżej cichej ziemi.

Opadało powoli ku czekającej dłoni, gotowe zakończyć swą długą podróż. Miękka, ciemnoniebieska rękawiczka wyciągnęła się, by je powitać.

Opadło miękko na ciemnoniebieską wełnę. Spoczywając obok innych lodowych gwiazd, lśniło dumnie – każda z nich miała sześć ramion, a jednak żadne dwie nie były do siebie zupełnie podobne.