Dzień i noc

Mała Ziemia radośnie obracała się w ciepłych, jasnych promieniach słońca. Otulona puszystym szalikiem z chmur, uwielbiała ten pogodny dzień.

Na jej zielonych wzgórzach senne króliczki i pracowite pszczoły bawiły się w złotym świetle. Pragnęły, by ten szczęśliwy dzień nigdy się nie skończył.

Ziemia kochała jej ciepłe, jasne oblicze, lecz czekał ją wielki taniec. Zaczęła powoli obracać się w głębokim błękicie kosmosu.

W miarę jak Ziemia się obracała, długie cienie kładły się na trawie. Zwierzęta obserwowały, jak słońce obniża się coraz bardziej, czując przy tym pewien niepokój.

Ziemia łagodnie odwróciła swe oblicze od złotego słońca. Ciepła, pomarańczowa poświata malowała niebo, gdy dzień chylił się ku końcowi.

Teraz Ziemia miała na sobie ciemnoniebieską nocną czapeczkę, usianą migoczącymi gwiazdami. Pokazywała zwierzętom, że noc jest łagodna i cicha.

Senny mały miś drżał w chłodnym nocnym powietrzu. „Gdzie podziało się ciepłe światło?” – szepnął do mroku.

Maleńka, odważna sowa rozpostarła skrzydła i wzbiła się wysoko na ciemne niebo, szukając zaginionego słońca.

Gdy mała sowa leciała wysoko ponad chmurami, aż zaparło jej dech w piersiach. Słońce wcale nie zgasło – wciąż jasno świeciło po drugiej stronie Ziemi!

Mała sowa sfrunęła z powrotem do ciemnego lasu, pragnąc podzielić się cudownym sekretem niekończącego się złotego światła.

Zwierzęta przytuliły się do siebie, szczęśliwe, że słońce zawsze tam jest. Zamknęły oczy w przytulnym, spokojnym mroku.

Ziemia łagodnie obracała się w cichej nocy. Jej przyjaciele spali spokojnie, wiedząc, że ciepłe słońce zawsze na nich czeka.