Wędrujące nasionko

Maleńkie Nasionko, ukryte w koronie potężnego dębu, wtuliło się w swój przytulny, biało-czerwony szalik, zastanawiając się, co kryje się poza lasem.

Nagle figlarny jesienny wiatr przemknął z szumem przez gałęzie i uniósł nasionko wysoko w złociste niebo!

Wysoko ponad chmurami nasionko szybowało obok ogromnych, ośnieżonych gór. Lodowate powietrze łaskotało jego maleńki, zielony kiełek.

Poniżej, w promieniach słońca, lśnił bezkresny błękitny ocean, w którego falach wyskakiwały i pluskały się ogromne wieloryby.

Nagle nadciągnęły ciemne, burzowe chmury, a na dzielnego, małego podróżnika zaczęły spadać ciężkie krople deszczu.

Kurczowo trzymając się szalika, Nasionko stawiło czoła szalonemu wiatrowi i skupiło wzrok na ciepłym, słonecznym skrawku ziemi w oddali.

Ciemne chmury burzowe w końcu się rozstąpiły, a ciepły, złocisty promień słońca oświetlił piękną, zieloną dolinę poniżej.

Dryfując łagodnie w dół, nasionko poczuło ciepły promień słońca i uśmiechnęło się, prowadzone przez przyjazny powiew ku miękkiej łące.

Z cichym stukotem nasionko bezpiecznie opadło na żyzną, brązową ziemię łąki, gotowe na kolejną wielką przygodę.

Zaczął padać łagodny deszcz, nawilżając żyzną glebę i otulając małego podróżnika głęboko w jego przytulnym, nowym posłaniu.

Gdy zima ustępowała, ciepłe wiosenne słońce budziło ospałą łąkę. Głęboko w ziemi zaczynało dziać się coś cudownego.

Z odważnym sercem i przytulnym szalikiem maleńkie nasionko znalazło swój idealny dom, każdego dnia rosnąc i stając się coraz silniejszym.