Jaskinie i ich mieszkańcy

Głęboko pod prastarym lasem śpi cicha jaskinia. Maleńkie świerszcze i ospałe salamandry odpoczywają na wilgotnych kamieniach, czekając na noc.

Nagle przez ciemne tunele przemyka ciepły powiew. Przynosi on słodką woń nocnych kwiatów ze świata znajdującego się wysoko w górze.

Ciekawscy mieszkańcy jaskini budzą się i przeciągają. Wspólnie postanawiają podążyć za szepczącym wiatrem w górę, ku nieznanemu.

Wspinają się w górę krętymi, pogrążonymi w całkowitej ciemności korytarzami. Wyczuwając gładkie, kamienne ściany, uczą się ufać ciemności.

Tutaj, w głębinie, każdy dźwięk jest głośniejszy. Nasłuchują uważnie miarowego kapania wody, wykorzystując echo, by kierować swoimi drobnymi krokami.

Nagle głośny łoskot wstrząsa ścianami jaskini! Ze stropu sypie się deszcz drobnych kamyków, blokując im główną drogę.

Przez pył przebija się łagodna, piękna, zielona poświata. Drobne kępki bioluminescencyjnego mchu rozświetlają wąską, ukrytą ścieżkę.

Przeciskając się przez wąską szczelinę, mali odkrywcy pomagają sobie nawzajem. Świecący mech maluje ich ścieżkę ciepłą, kojącą zielenią.

Wąska szczelina otwiera się na ogromną, ukrytą komnatę. Wysoko w górze skrzące się kryształy zaczynają migotać niczym gwiazdy w ciemności.

Tysiąc drobnych, świecących owadów trzepocze wokół kryształów. Mroczna jaskinia wypełnia się teraz ciepłym, magicznym światłem.

Mali poszukiwacze przygód odpoczywają pod lśniącą kopułą, skąpani w ciepłym, magicznym blasku swojego pięknego świata.

Z radością w sercach wiedzą, że nigdy nie będą bać się ciemności. Nawet w najgłębszych zakątkach zawsze czeka na nich piękne światło, które wskaże im drogę.