Schildpadden: Langzaam maar zeker

In het bos, waar het zonlicht door de bladeren speelt, wordt een kleine schildpad wakker. Hij glimlacht terwijl hij het behaaglijke gewicht van zijn prachtige, met mos begroeide schild voelt.

Donkere wolken pakken zich samen en koude regendruppels beginnen op de bladeren te tikken. De andere bosdieren haasten zich om een droge schuilplaats te vinden.

Veilig in zijn warme schild kijkt de schildpad naar zijn rillende buren. Hij weet dat hij naar buiten, het natte bos in, moet gaan om hen te helpen.

Stap voor stap, heel langzaam, loopt de dappere schildpad door de groter wordende plassen. Zijn poten spatten zachtjes, maar hij houdt een gelijkmatig en voorzichtig tempo aan.

Hij vindt een rillende rups die vastzit op een nat blad. De schildpad biedt een veilig, droog plekje aan, precies boven op zijn met mos begroeide schild.

Hij ziet een nat lieveheersbeestje dat verdwaald is in het hoge gras. De schildpad helpt haar voorzichtig omhoog, naast haar nieuwe vriendje de rups.

Een krachtige windvlaag loeit door de bomen, waardoor de kleine beestjes zich stevig vastklampen aan het gladde schild.

Met een snelle beweging trekt de schildpad zijn kop en poten naar binnen. Nu beschermt zijn stevige schild iedereen tegen de loeiende wind.

Binnen in het schild is het donker en knus. De kleine beestjes luisteren naar het getik van de regen en voelen zich veilig in hun schildpadhuis.

De loeiende wind gaat eindelijk liggen en de regen houdt op. De schildpad steekt voorzichtig zijn kop naar buiten, de frisse, schone lucht in.

Een kleurrijke regenboog schildert de lucht. De kleine insecten stappen op het fonkelende gras en juichen voor hun dappere vriend.

De schildpad glimlacht in de felle zon. Hij weet dat rustig en gestaag voortbewegen de perfecte manier is om overal waar hij gaat een gevoel van geborgenheid met zich mee te dragen.