Wolven van Yellowstone

Zeventig jaar lang was de vallei stil en droog. Hongerige herten aten alle jonge bomen op en de modderige rivier raakte langzaam haar weg kwijt.

Toen klonk er een zacht gehuil door de bergen. Een roedel wolven betrad de vallei, klaar om hun oude thuis te vinden.

Toen de herten de wolven zagen, vluchtten ze snel naar de veilige, hoge heuvels. De rivieroevers kregen eindelijk de kans om tot rust te komen.

Zonder de hongerige herten begonnen kleine, groene wilgenscheuten door de grond te piepen. Ze groeiden hoog en sterk op langs het water.

Vogels bouwden knusse nesten in de nieuwe wilgentakken en ijverige bevers kwamen aan om dammen te bouwen in het koele water.

Naarmate de beverdammen groter werden, vertraagde het water en vormden zich diepe, heldere poelen. De rivier begon haar ware loop te vinden.

Al snel stroomden zware lenteregens vanuit de bergen naar beneden en vulden de rivier met wild, kolkend water.

De diepe wortels van de nieuwe wilgen hielden de grond stevig vast en beschermden de rivieroevers tegen het stromende water.

Nu de oevers stevig op hun plaats werden gehouden, begon de rivier te kronkelen en te buigen, en sneed ze een gloednieuw, slingerend pad door de groene vallei.

Koele, heldere poelen zaten vol spetterende vissen. Kikkers zongen vanaf de grasrijke oevers en vierden het nieuwe leven in de rivier.

De hele vallei bloeide op van het leven, groener en wilder dan in zeventig jaar het geval was geweest. Alles was weer met elkaar verbonden.

Hoog op de bergkam keken de wolven neer op de kronkelende rivier. Hun terugkeer had de hele prachtige vallei geholpen te herstellen.