Kraaien en Gereedschap

Hoog in de oude eik keek Corvus, de slimme kraai, uit over de zonnige tuin. Hij hield van alles wat glom.

Maar de norse tuinman joeg Corvus altijd weg. De slimme vogel bestudeerde zijn gefronste gezicht en prentte het zich voor lange tijd in.

Op een ochtend liet de tuinman een glimmende zilveren sleutel diep in een smalle houten buis vallen en liep gefrustreerd weg.

Corvus wipte naar beneden en tuurde de donkere pijp in. De sleutel schitterde diep beneden, maar zijn snavel was te kort om erbij te kunnen.

Corvus zag een recht stuk glimmende koperdraad in het gras liggen. Hij hinkte ernaartoe om zijn nieuwe vondst te inspecteren.

Met een zware steen drukte Corvus de draad omlaag. Hij boog de punt voorzichtig met zijn snavel om er een haak van te maken.

Met zijn gloednieuwe haak stevig in zijn snavel hinkte Corvus terug naar de donkere buis, klaar om de schat eruit te vissen.

Hij liet de draadhaak voorzichtig diep in de donkere opening zakken en tastte rond naar de verloren sleutel.

Klik! De haak greep de zilveren sleutel. Corvus trok langzaam en hees de glanzende schat omhoog in het licht.

Net op dat moment keerde de tuinman terug en bleef abrupt staan. Hij hapte naar adem toen hij zag dat de slimme kraai de glimmende sleutel vasthield!

Corvus liet de zilveren sleutel voorzichtig vlak voor de voeten van de tuinman vallen. De oude man glimlachte hartelijk, verbaasd over zijn slimheid.

Hoewel Corvus zich de oude norsheid herinnerde, besloot hij dat een nieuwe vriend de allerbeste en schitterendste schat van allemaal was.