Slaperige Dieren

Gouden bladeren dansen in de herfstwind. Een slaperige betovering hangt in de lucht en de bosdieren weten dat het tijd is om zich voor te bereiden.

Een piepkleine, fonkelende sneeuwvlok dwarrelt omlaag uit de grijze lucht. De koude wind fluistert een zacht slaapliedje door de stille takken.

IJverige pootjes verzamelen zacht groen mos en droge bladeren. Elk klein diertje helpt mee om de warmste schatten voor hun winterbedjes te vinden.

Diep onder de grond stoppen ze de zachte veren en droge bladeren in hun knusse holen, waarmee ze de perfecte winterbedden maken.

Een dikke laag witte sneeuw bedekt zachtjes de bosbodem. Diep daaronder zijn de knusse holen warm, veilig en klaar.

Buiten begint een koude winterwind te huilen. Diep onder de grond krullen de kleine dieren zich stevig op en sluiten ze hun slaperige ogen.

Zware sneeuw hoopt zich hoog op boven de verborgen deuren. Diep in de donkere aarde liggen de slapers veilig geborgen, beschermd tegen de ijzige kou.

Knus tegen elkaar aan, met de staart bij de snuit, delen de bosvrienden hun warmte. De ijzige winterstorm kan hen hier niet bereiken.

In hun diepe, knusse slaap beginnen de dieren te dromen. Ze dromen van felgroene velden en de warme zomerzon.

De zilveren maan schijnt helder over het besneeuwde bos. Diep in de aarde klopt elk klein hartje langzaam en vredig.

Zachte sneeuwvlokken dwarrelen als veren naar beneden en hullen het bos in een stille omhelzing. Binnen rusten de slapers ongestoord.

Warm en knus opgerold slapen de bosdieren de hele winter vredig, dromend van de zonnige lentedagen die komen gaan.