De Zee

Bij dageraad omarmt de uitgestrekte blauwe zee de zandkust. Zachte golven spoelen over gladde kiezels met een zacht, ritmisch lied.

Langzaam begint het water zich terug te trekken en glijdt het weg van de zandduinen. Een nieuwe, verborgen wereld komt tevoorschijn.

Glinsterende schelpen en verborgen getijdenpoeltjes komen tevoorschijn uit de diepte. Kleine schatten van de oceaan liggen te wachten in de warme ochtendzon.

Tegen de middag heeft de zee zich heel ver teruggetrokken. Het strand is breed en warm; kleine krabbetjes schieten over het droge zand.

Meeuwen zweven omlaag om uit te rusten op de uitgestrekte, droge zandbanken. Ze zoeken naar lekkernijen in de ondiepe poelen die zijn achtergelaten door de verre oceaan.

Plotseling waait er een koele bries over het brede strand. Ver aan de horizon begint de stille oceaan in beweging te komen.

Met een zacht gerommel beginnen de eerste kleine golven terug te rollen. Koel water stroomt naar voren en kust het warme, droge zand.

De aanrollende golven vullen de lege getijdenpoeltjes en spatten over de glinsterende schelpen. Langzaam begint het brede zandstrand te verdwijnen.

Het tij stijgt en spat over de rotsen heen. Al snel is het zandstrand bijna volledig bedekt door de diepe, koele golven.

Tegen de avond is de zee weer helemaal thuis, diep en blauw. De koele golven klotsen opnieuw zachtjes tegen de hoge duinen.

Onder de sterrenhemel maakt het water zich op om opnieuw weg te glijden. De eindeloze dans van de oceaan houdt nooit op.

Twee keer per dag trekt de grote zee zich terug en keert ze weer huiswaarts. Dit trouwe ritme brengt rust aan de kust, keer op keer.