Zaadjes

Diep in de koele, stille aarde nestelde een piepklein zaadje zich in het donker. Het lag er warm en veilig bij en droomde van helemaal niets.

Plotseling klonk er van boven een zacht tik-tik-tik. Koele regendruppels trokken de aarde in en kriebelden zachtjes aan het slapende zaadje.

Een warme, gouden zonnestraal drong door de donkere aarde heen. Hij fluisterde tegen het zaadje dat het tijd was om wakker te worden.

Het kleine zaadje voelde plotseling een beweging vanbinnen. Met een zacht knakje strekte het een bleek worteltje uit om zich vast te houden aan de donkere, knusse aarde.

Vervolgens duwde het een dapper groen sprietje omhoog. Het piepkleine stengeltje wurmde zich langs harde steentjes in de grond.

De donkere aarde werd zwaar en een enorme rots blokkeerde de weg. Het kleine kiempje stopte; het voelde zich moe en bang.

Denkend aan het warme licht verzamelde het kleine kiempje zijn krachten. Langzaam boog en wrong het zich om de zware, weerbarstige steen heen.

Met de grote steen achter zich klom de kiem steeds hoger. De donkere aarde begon warmer en lichter aan te voelen.

Vlak daarboven begon de aarde te barsten. Een heldere gloed scheen naar beneden en leidde het kleine kiempje door de allerlaatste laag aarde.

Hup! Het kleine groene puntje stak dwars door de aarde heen. Voor het eerst voelde het de koele, frisse lucht van de buitenwereld.

Het kleine kiempje rekte zich uit en genoot van de warme zonneschijn. Het voelde een zacht briesje om zich heen dansen.

Het kleine kiempje ontvouwde twee piepkleine groene blaadjes om de zon te begroeten. Eindelijk was het thuis in het weidse, prachtige licht.