Dag en nacht

Dag en nacht

De zon gaat niet uit — we draaien ons ervan weg.

Legt dag en nacht uit en vermindert angst voor het donker

5 min leestijd · 3-5

Luister naar dit verhaal

Het verhaal

Kleine Aarde draaide vrolijk rond in de warme, heldere zonneschijn. Gehuld in haar zachte wolken-sjaal genoot ze van de vrolijke dag.

Op haar groene heuvels speelden slaperige konijntjes en drukke bijen in het gouden licht. Ze wensten dat de gelukkige dag nooit zou eindigen.

De Aarde hield van haar warme, stralende gezicht, maar ze moest een enorme dans uitvoeren. Ze begon langzaam rond te draaien in de diepblauwe ruimte.

Terwijl de aarde draaide, strekten lange schaduwen zich uit over het gras. De dieren keken toe hoe de zon steeds lager zakte en voelden zich een beetje bezorgd.

De aarde wendde haar gezicht zachtjes af van de gouden zon. Een warme, oranje gloed kleurde de hemel toen de dag begon te vervagen.

Nu droeg de aarde haar donkerblauwe nachtmuts, bezaaid met fonkelende sterren. Ze liet de dieren zien dat de nacht zacht en stil was.

Een slaperig beertje rilde in de koele nachtlucht. "Waar is het warme licht gebleven?" fluisterde hij tegen de duisternis.

Een kleine, dappere uil spreidde zijn vleugels en vloog hoog de donkere hemel in, op zoek naar de verdwenen zon.

Terwijl hij hoog boven de wolken vloog, hapte het kleine uiltje naar adem. De zon was niet gedoofd; ze scheen nog steeds fel aan de andere kant van de aarde!

Het uiltje dook terug naar het donkere bos, vol verlangen om het prachtige geheim van het eindeloze gouden licht te delen.

De dieren kropen dicht tegen elkaar aan, blij met de wetenschap dat de zon er altijd was. Ze sloten hun ogen in de knusse, vredige duisternis.

De aarde draaide zachtjes rond in de stille nacht. Haar vrienden sliepen diep, in de wetenschap dat de warme zon altijd op hen wachtte.

De AardeMeer uit deze serie

De Aarde

Dag en nacht