Het Eerste Wiel

Lang geleden, in een stille vallei, verliep alles traag. Mensen sleepten zware houten sleden over de aarde en hijgden bij elke stap.

Toen tuimelde een gladde kiezelsteen een steile heuvel af. Hij schoot langs een nieuwsgierige dorpsbewoner en rolde sneller dan wie dan ook kon rennen.

Ze hield de ronde kiezelsteen vast en voelde de gladde, gebogen randen. Er kwam een idee in haar op: wat als ze een enorme cirkel kon laten rollen?

Met een scherpe steen hakte ze stukjes van een dikke houten stam. Ze werkte hard om haar eerste grote, platte cirkel uit te snijden.

Ze gaf de zware houten schijf een flinke duw. Hij rolde een stukje, wankelde hevig en viel plat in de zachte aarde.

Ze gaf niet op. Ze maakte de hobbelige randen glad en sneed een strak, rond gat precies door het midden van de schijf.

Ze schoof een rechte, stevige tak door het gat in het midden. Nu kon het houten wiel vrij om de stok heen draaien.

Ze bevestigde twee van haar nieuwe houten wielen aan een zwaar houten frame. Het was tijd om te zien of ze een echte last konden dragen.

Ze stapelde zware stenen op de kar en vulde die tot de rand toe. De dorpsbewoners kwamen eromheen staan en fluisterden twijfelend.

Met een diepe ademteug gaf ze de zware wagen een stevige duw. De wielen draaiden rond en de lading gleed met een zacht gezoem naar voren.

De verbaasde dorpsbewoners juichten van vreugde. Al snel sneed iedereen in de vallei zijn eigen houten wielen om het werk te vergemakkelijken.

Nu versnelde de hele wereld. Van zware karren tot speels speelgoed: rollende wielen vulden de vallei met vrolijke, zoemende geluiden.