Lang geleden

Lang geleden was de wereld stil en groen. Er waren geen auto's of grote winkels, alleen kronkelende zandpaden over de heuvels.

Om te verkrijgen wat ze nodig hadden, liepen gezinnen samen over de kronkelende paden, met zware manden op hun rug.

Toen de koude herfstwind begon te waaien, had een gezin een warme deken nodig. Omdat er geen winkels in de buurt waren, moesten ze die met de hand maken.

Ze bezochten de wollige schapen in de wei en verzamelden zachte, witte wol om tot draad te spinnen.

Ze droegen de verse wol naar de sprankelende rivier en wasten hem schoon in het koele, stromende water.

Vervolgens zochten ze in het diepe woud en verzamelden felrode bessen en zonnig gele afrikaantjes om de wol te verven.

Boven een knetterend vuur kookten ze de bessen en bloemen. De witte wol kleurde in prachtige tinten rood en goud.

Met vaste handen sponnen ze de kleurrijke wol tot draad en spanden die over een handgesneden houten weefgetouw.

Een plotselinge windvlaag woei door de bomen! De kleurrijke draden op het weefgetouw raakten erdoor in de war tot een rommelige knoop.

Met geduldige vingers en voorzichtig samenspel ontwarden ze zorgvuldig elke knoop, waardoor hun harde werk behouden bleef.

Ze weefden de laatste rijen van rood en goud, precies op het moment dat de allereerste sneeuwvlok van de winter vanuit de grijze lucht naar beneden dwarrelde.

Gewikkeld in de warme deken zaten ze knus bij het vuur. Ze glimlachten, in de wetenschap dat hun eigen handen dit prachtige verhaal hadden gemaakt.