Vuur

Lang geleden, toen de zon weggleed, werd de wereld koud en donker. Families kropen dicht tegen elkaar aan in de schaduw, rillend onder de sterren.

In de diepe duisternis huilden wilde dieren in de verte. Bij gebrek aan licht konden de gezinnen niets anders doen dan wachten op de ochtendzon.

Toen kwam er plotseling een storm opzetten. Een felle bliksemschicht trof een droge boom en er verscheen een schitterend, dansend licht!

Ze kropen dichter naar de gloeiende takken toe. Voor het eerst verdreef een zachte warmte de kou en vluchtten de donkere schaduwen weg.

Maar het vuur kon niet eeuwig blijven branden. Al snel vervaagden de gloeiende kolen tot grijze as en keerde de koude duisternis terug.

Vastbesloten om de warmte terug te brengen, verzamelden ze droog hout. Ze begonnen twee stokken tegen elkaar aan te wrijven, in de hoop op een vonk.

Hun handen werden moe en pijnlijk terwijl ze de stokjes steeds sneller ronddraaiden. Ze probeerden verschillende soorten droge bladeren, in de hoop op een teken van leven.

Plotseling kringelde er een dunne sliert rook omhoog uit de droge bladeren. Ze bogen zich eroverheen en hielden vol hoop hun adem in.

Ze bliezen zachtjes op de gloeiende kool. Met een zacht geknetter bloeide een feloranje vonk op tot een gestage, vrolijke vlam!

Het vriendelijke vuur verdreef de donkere schaduwen. Samen bereidden ze een warme maaltijd en voelden ze zich veilig in het gloeiende licht.

Rond de dansende vlammen deelden ze verhalen en lachten ze tot diep in de nacht. De warme haard bracht iedereen dichter bij elkaar.

Niet langer bang voor het donker, konden ze van elke plek een warm thuis maken. De magie van vuur had hun wereld voorgoed veranderd.