Hana's sterrenreis

Knus in haar nest van mos keek de kleine kolibrie Hana omhoog, terwijl haar grootmoeder naar de fonkelende nachthemel wees.

Een kille herfstwind fluisterde dat het tijd was om te gaan. Hana haalde diep adem en zweefde dapper de uitgestrekte, donker wordende hemel in.

Hoog boven de donkere heuvels fonkelden de sterren als een vriendelijke kaart. Hana volgde het lichtgevende pad, terwijl haar kleine vleugels zoemden van energie.

Plotseling trokken dikke, grijze wolken over de hemel en slokten de heldere sterren op. Hana kon haar glinsterende kaart niet meer zien.

Verdwaald in de koude, vochtige mist voelde Hana zich heel klein. Toen herinnerde ze zich de warme stem van haar grootmoeder en wist ze dat ze hoger moest vliegen.

Met een krachtige energie-uitbarsting baande Hana zich een weg omhoog door de dichte mist. Plotseling brak ze door in een heldere, sterrenrijke hemel.

Daar, helder stralend, bevond zich het prachtige Sterrenbloem-sterrenbeeld. De gloeiende bloemblaadjes wezen de weg vooruit.

Plotseling raasde een hevige windvlaag door de nacht en dreigde de kleine kolibrie ver van haar koers te blazen.

Hana trok haar vleugels in en schoot dapper door de loeiende storm, haar blik gericht op het fonkelende sterrenpad daarboven.

De loeiende wind ging eindelijk liggen. Beneden begon een warm, gouden licht zich over een prachtige groene vallei te verspreiden.

Hana zweefde omlaag naar de heerlijk geurende bloemen, haar hart vol vreugde. Ze had de lange nacht doorstaan.

Terwijl ze de zoete nectar dronk, keek Hana vol dankbaarheid op naar de vervagende ochtendsterren, in de wetenschap dat de wijsheid van haar grootmoeder haar voor altijd zou leiden.