Fiona's zachte licht

Heldere vuurvliegjes dansten in een schitterende stoet. Fiona zweefde vlak bij de klaver en wenste dat haar zachte, amberkleurige gloed net zo fel kon stralen.

Er stak een kille wind op die de heldere vuurvliegjes uiteendreef. Vanuit een donkere, holle boomstam piepte een piepklein, bang muisje om hulp.

Fiona fladderde omlaag naar de donkere boomstam. Terwijl felle, flitsende lichten de kleine muis bang maakten, voelde Fiona's zachte schijnsel veilig aan.

Pip, het muisje, gluurde naar buiten. Gerustgesteld door Fiona's vaste, amberkleurige licht zette hij een dappere stap vooruit, de stille nacht in.

Lange schaduwen strekten zich uit over de bosbodem. Fiona vloog vlak voorop en hield haar warme licht dicht bij zich, zodat Pip niet zou verdwalen.

Door geritsel in de donkere struiken verstijfden ze. Fiona bleef dapper staan; haar behaaglijke gloed verlichtte de veilige stapstenen die voor hen lagen.

Pip huppelde dapper over de natte stapstenen. Fiona's warme, gelijkmatige gloed liet het donkere, kolkende water er veilig en helder uitzien.

Tussen de dikke wortels van een grote eik kwam een warm, knus nest tevoorschijn. Fiona's zachte licht leidde Pip rechtstreeks naar zijn voordeur.

Pips moeder haastte zich uit het knusse nest en sloot haar kleintje in een warme omhelzing. Fiona keek naar hen, haar kleine hartje vervuld van geluk.

De andere vuurvliegjes verzamelden zich eromheen, nadat ze Fiona's zachte licht van bovenaf hadden gadegeslagen. Ze zoemden zachtjes, vol verwondering en respect.

Fiona glimlachte terwijl haar kleine lichtje straalde van stille trots. Eindelijk besefte ze dat haar zachte, milde gloed precies goed was zoals hij was.

Onder de sterrenhemel wist Fiona dat haar zachte licht een bijzonder doel diende. Soms is een zachte gloed precies wat nodig is om de weg te vinden.