Charlie's ware kleuren

In het groene bladerdak ging Charlies familie op in de bruine schors. Maar Charlies felgekleurde huid wervelde als een gloeiende regenboog.

"Ik wou dat ik gewoon één rustige, bruine kleur kon blijven," zuchtte Charlie, terwijl hij zijn kleine tasje rechtzette. Hij voelde zich als een lichtgevend baken.

Charlie keek toe hoe zijn neven en nichten zich zo gemakkelijk tussen het mos verborgen, en wenste dat hij net als zij kon verdwijnen.

Plotseling gleed een donkere schaduw over de takken. Hoog daarboven cirkelde een hongerige havik, die tussen de bladeren zocht naar een hapje.

Charlies familie verstijfde als bladeren die roerloos bleven hangen. Charlie beefde van angst, in het besef dat hij door zijn felle, wervelende kleuren gemakkelijk te zien was.

Charlie probeerde zich onder een blad te wurmen, maar zijn felgekleurde staart stak eronderuit. De scherpe ogen van de havik hadden hem onmiddellijk in de gaten.

De hongerige havik dook omlaag, met zijn scherpe klauwen vooruitgestoken. Het hele bos hield zijn adem in terwijl de schaduw dichterbij kroop.

Charlie wist dat hij snel moest handelen. Hij haalde diep en dapper adem, klaar om zijn felle kleuren te gebruiken om zijn familie te redden.

Charlie sprong naar de hoogste tak en liet zijn huid oplichten in een oogverblindend mozaïek van smaragdgroen, goud en hemelsblauw.

De havik dook op de duizelingwekkende kleuren af, terwijl Charlies familie veilig diep de donkere holte van de boom in schoot.

Charlie wurmde zich uit een veilige rotsspleet terwijl de verbouwereerde havik wegvloog. Zijn familie haastte zich naar buiten om hun dappere held toe te juichen.

Charlie glimlachte naar zijn wervelende, stralende huid. Eindelijk hield hij van zijn prachtige kleuren, in de wetenschap dat ze zijn eigen, bijzondere superkracht waren.