Słońce

Daleko w głębokim, ciemnym oceanie kosmosu pogodnie unosiło się przyjazne Słońce. Uwielbiało ono promieniować swoim ciepłym, złotym światłem.

Jednak przestrzeń wokół niego była bardzo zimna i pusta. Słońce zastanawiało się, czy jego ciepłe, złociste światło mogłoby znaleźć jakieś wyjątkowe miejsce, w którym mogłoby pomóc.

Wtedy dostrzegł w oddali piękną, niebiesko-zieloną planetę, która wirowała w przestrzeni. Ziemia wyglądała na chłodną, otulona w chłodne, szare chmury.

Zdał sobie sprawę, że jest gwiazdą znajdującą się wystarczająco blisko, by móc pomóc. Postanowił skierować swoje ciepłe promienie ku chłodnej planecie.

Słońce rozciągnęło swoje złocistożółte promienie przez rozległą, pustą przestrzeń. Uśmiechnęło się, posyłając ciepłe promienie, które zatańczyły w stronę Ziemi.

Jednak zimne kosmiczne wiatry próbowały zdmuchnąć ciepłe promienie. Zziębnięta planeta drżała pod całunem szarych chmur.

Słońce zebrało siły i zajaśniało intensywnym, olśniewającym blaskiem. Było zdeterminowane, by ogrzać drżącą planetę.

Gęste, uparte chmury przetaczały się nad Ziemią, próbując przesłonić jasne światło. Mała planeta drżała w szarej mgle.

Potężnym, pełnym miłości pchnięciem promienne promienie słońca przebiły się przez gęste, uparte chmury.

Ciężkie, szare chmury rozpłynęły się, zmieniając w delikatną poranną rosę. Tam na dole chłodna planeta zaczęła odczuwać słodkie, kojące ciepło.

Piękne, zielone lasy budziły się do życia, a kolorowe kwiaty rozkwitały w całym kraju w przyjemnym świetle słońca.

Słońce uśmiechało się z góry, szczęśliwe, że jest tą wyjątkową gwiazdą, znajdującą się wystarczająco blisko, by zapewnić całemu światu bezpieczeństwo, ciepło i jasność.