Cienie

Słońce ciepło uśmiechało się z nieba, rzucając jasne, złociste światło na zieloną, senną łąkę. Każdy kwiat kąpał się w jego blasku.

Ciekawski mały króliczek wskoczył na ciepłą łąkę, stając wprost na drodze jasnych, złotych promieni słońca.

Nagle na trawie za króliczkiem rozciągnął się ciemny kształt. Mały króliczek wciągnął gwałtownie powietrze, zastanawiając się, kim może być ten milczący gość.

Króliczek podskoczył w lewo i ciemny kształt też podskoczył w lewo! Cichy cień naśladował każdy jego ruch.

Króliczek poruszył uszami, a cień poruszył swoimi w odpowiedzi. Słońce obserwowało ich z łagodnym, ciepłym uśmiechem.

Tańczyli i kręcili się razem w ciepłej trawie, świętując swoją nową, milczącą przyjaźń.

Króliczek próbował przytulić cień, ale jego łapki dotykały tylko chłodnej, zielonej trawy. Cień był przyjacielem, którego nie dało się objąć.

Słońce wciąż ciepło świeciło z wysoka, wydłużając i zwężając ich cienie na porośniętym trawą polu.

Nagle po niebie przepłynęła wielka, puszysta chmura, zasłaniając ciepłe oblicze słońca i sprawiając, że łąka pociemniała.

Bez jasnego światła cień króliczka całkowicie zniknął. Mały króliczek rozejrzał się dookoła, czując się samotny i zdezorientowany.

Wtedy wiatr przegonił chmurę! Słońce wyjrzało zza niej, znów oświetlając łąkę jasnym, złotym blaskiem.

Króliczek zachichotał, gdy jego cień powrócił; cieszył się, wiedząc, że to właśnie zasłonięcie ciepłego światła słońca sprawiło, iż pojawił się jego milczący przyjaciel.