Rakiety

Jaskrawoczerwona rakieta spoczywa cicho na platformie startowej, czekając pod kołderką migoczących gwiazd. Marzy o dotknięciu Księżyca.

Nagle rozpoczyna się odliczanie! Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden... Silniki rakiety budzą się do życia cichym, ciepłym pomrukiem.

Świst! U podstawy rakiety zaczyna gromadzić się jaskrawopomarańczowy ogień. Skupia on w sobie całą swoją energię.

Przygotowuje się do wielkiego manewru. Aby wzbić się wysoko w ciemne niebo, rakieta musi najpierw skierować jasny ogień w dół.

Z potężnym rykiem rakieta kieruje gorący ogień w dół, ku ziemi. Jasne płomienie rozbryzgują się na boki!

Gdy ogień z wielką siłą napiera na podłoże, podłoże odpowiada tym samym! Ciężka rakieta powoli zaczyna się wznosić.

W górę, coraz wyżej! Rakieta wznosi się, zostawiając za sobą potężny, złocisty ogon ognia skierowany prosto w dół, ku Ziemi.

Rakieta mknie przez puszyste, białe chmury. Wypychając ogień w dół, wznosi się coraz wyżej na błękitne niebo.

Błękit nieba przechodzi w głęboki, ciemny fiolet. Rakieta dociera do granicy kosmosu, gdzie gwiazdy zaczynają jasno migotać.

Silniki w końcu milkną. Szybując w spokojnym mroku, rakieta spogląda wstecz na piękną, błękitną Ziemię.

Srebrny księżyc uśmiecha się, gdy mała rakieta zbliża się powoli. Wreszcie jest na miejscu, łagodnie unosząc się pośród migoczących gwiazd.

Odpychając się w dół, by wzbić się w górę, rakieta dotarła do gwiazd. Teraz radośnie dryfuje, gotowa na kolejną wielką przygodę.