Ogień

Dawno temu, gdy słońce zniknęło, świat stał się zimny i mroczny. Rodziny tuliły się do siebie w cieniu, drżąc pod gwiazdami.

W głębokich ciemnościach w oddali wyły dzikie zwierzęta. Pozbawione światła rodziny mogły jedynie czekać na poranne słońce.

Wtedy nadciągnęła nagła burza. Jasny błysk pioruna uderzył w suche drzewo i pojawiło się oślepiające, tańczące światło!

Podkradli się bliżej jarzących się gałęzi. Po raz pierwszy łagodne ciepło przepędziło chłód, a mroczne cienie uciekły.

Jednak ogień nie mógł płonąć wiecznie. Wkrótce jasny żar zmienił się w szary popiół i powrócił chłodny mrok.

Zdeterminowani, by przywrócić ciepło, zebrali suche drewno. Zaczęli pocierać o siebie dwa kawałki drewna, mając nadzieję na iskrę.

Ich dłonie stawały się zmęczone i obolałe, gdy coraz szybciej kręcili patykami. Próbowali używać różnych suchych liści, mając nadzieję na oznakę życia.

Nagle z suchych liści uniosła się cienka smużka dymu. Pochylili się blisko, wstrzymując oddech w nadziei.

Delikatnie dmuchnęli na żarzący się węgielek. Przy cichym trzasku jasnopomarańczowa iskra rozkwitła w równy, wesoły płomień!

Przyjazny ogień odganiał ciemne cienie. Wspólnie przygotowali ciepły posiłek i czuli się bezpiecznie w jego blasku.

Wokół tańczących płomieni dzielili się opowieściami i śmiali aż do późnej nocy. Ciepło ogniska zbliżyło wszystkich do siebie.

Nie bojąc się już ciemności, mogli uczynić każde miejsce ciepłym domem. Magia ognia na zawsze odmieniła ich świat.