Epoka lodowcowa: Kiedy wędrowały mamuty

Gigantyczne mamuty włochate przemierzają skrzący się lód. Strzepują śnieg ze swoich kudłatych futer w blasku bladego, łagodnego słońca.

Pewnego ranka ciepły powiew wiatru szumi nad lodowcami. Niesie on słodką, świeżą woń ukrytej, zielonej trawy.

Z wysoko uniesionymi trąbami mamuty wdychają słodkie powietrze. Razem stawiają pierwsze kroki w stronę tajemniczej, ciepłej doliny.

Wkrótce zaczyna wyć gwałtowna zamieć, otulając świat bielą. Dzielne mamuty maszerują przed siebie, w wirujący śnieg.

Potężne trąby odgarniają głębokie zaspy, torując drogę. Starsze mamuty pomagają małym młodym wspinać się na śliskie zbocza.

Stado wkracza do głębokiego, cichego kanionu, w którym strzeliste ściany błękitnego lodu wznoszą się ku niebu.

Nagle kanionem niesie się głośny trzask. Potężna ściana lodu wali się w dół, zagradzając im drogę!

Mamuty gromadzą się przed lodową ścianą, nie zrażone niczym. Napierają potężnymi ciosami na ciężkie bloki lodu.

Wspólnym, potężnym wysiłkiem stado napiera naprzód. Ciężkie bloki lodu przesuwają się i przewracają na boki, torując im drogę.

Przechodząc wytyczoną ścieżką, mamuty zostawiają za sobą burzowy kanion. Ciepłe promienie słońca zaczynają muskać ich kudłate pyski.

Na skraju ośnieżonej grani stado z zachwytem spogląda w dół. Poniżej rozciąga się piękna, zielona dolina.

Wkraczają do ciepłej, złocistej doliny, radośnie trącając się pyskami. Razem ich silne serca potrafią przetrwać każdą zimową burzę.