Wetlands: De kraamkamer van de natuur

In de warme ochtendzon nestelde Moedereend haar donzige kuikentjes in hun knusse rietnest. Het moeras bruiste van leven.

De kleine eendenkuikens piepten vrolijk; hun glanzende halsbandjes van dauwdruppels vingen het ochtendlicht op, terwijl libellen om hen heen dansten.

Moedereend duwde ze het koele, heldere water in. "Tijd om op verkenning te gaan," kwaakte ze zachtjes, terwijl haar ketting met de roze lelie oplichtte.

Een zacht middagbriesje streek over het open moeras, deed de hoge, groene lisdodden ritselen en veroorzaakte zachte rimpelingen op het water.

De dappere kleine eendenkuikens volgden hun moeder en peddelden krachtig, terwijl ze veilig door een doolhof van drijvende groene waterleliebladeren stuurden.

Een vriendelijke groene kikker zat op een gladde boomstam en kwaakte een vrolijke groet, terwijl de wind het water in beweging bracht.

Plotseling sprong een reusachtige brulkikker het water in met een luide plons! Hoge golven sloegen op en scheidden het kleinste eendenkuiken van de groep.

Doodsbang door de opspattende golven klauwden de kleine eendenkuikens zich aan elkaar vast en piepten ze luid om hun verloren broertje of zusje te vinden.

Met een geruststellend gekwaak zwom Moedereend door het woelige water om haar dappere gezinnetje weer bij elkaar te brengen.

Terwijl de gouden zon begon onder te gaan, leidde Moedereend haar vermoeide gezin door het vredige, stille water terug naar hun knusse rietnest.

Het wetland neuriede een zacht avondslaapliedje, waarbij de zachte bries door het riet zong terwijl de eerste sterren begonnen te fonkelen.

Dicht tegen Moedereend aan gekropen in hun warme nest, vielen de vermoeide eendenkuikens in slaap. Ze wisten dat hun thuis in het moerasgebied een veilige en liefdevolle plek was om op te groeien.