De wachtmaanden

Elke avond, als de sterren begonnen te fonkelen, kroop een klein kind dicht tegen mama aan. In haar ronde buik groeide een klein geheimpje.

Het kind drukte een warme wang tegen de zachte buik en luisterde aandachtig naar de kleine, zachte klopjes vanbinnen.

"Ik word een grote broer of zus," fluisterde het kind in de stille kamer, terwijl het de ogen sloot om over de toekomst te dromen.

Ze stelden zich voor hoe ze de baby zouden leren houten blokken hoog op te stapelen en het zachtste groene mos in de tuin te vinden.

Overdag oefende het kind de geleerde lessen en liet het zijn teddybeer zien hoe je speelgoed deelt en elkaars hand vasthoudt.

Terwijl de weken langzaam voorbij kropen, werd mama's buik steeds ronder. Het kind streepte elke voorbijgaande dag af op een kleurrijke kalender.

Soms leek het wachten erg lang te duren. Het kind keek naar de vallende bladeren en vroeg zich af wanneer hun nieuwe vriend zou aankomen.

Ze hielpen de babykamer in orde te maken en legden een zacht, gebreid dekentje in het kleine wiegje bij het raam.

Op een stille avond stootte een plotselinge, krachtige beweging tegen het oor van het kind. Het voelde als een klein, geheim 'hallo' van binnenuit.

"Maak je geen zorgen," fluisterde het kind terug tegen de warme buik. "Ik zal je leren hoe je achter vlinders aan kunt zitten en veilig kunt blijven in de regen."

Het lange wachten was bijna voorbij. Die avond viel het oudere kind in slaap, dromend van de mooie avonturen die in het verschiet lagen.

Eindelijk was het wachten voorbij. Terwijl het trotse oudere broertje of zusje een felgekleurd blokje omhoog hield zodat de kleine baby het kon zien, fluisterde hij of zij: 'Hier beginnen we.'