De Eerste in Alles

Omdat Pip de oudste was, moest hij altijd als eerste gaan: het koude meer uitproberen of de donkere zolder betreden.

Terwijl zijn kleine broertjes en zusjes veilig achter hem bleven, wenste Pip vaak dat hij niet altijd degene hoefde te zijn die dapper moest zijn.

Toen rolde er een wervelende witte mist over het pad naar het dorpsfeest, waardoor het vertrouwde bos donker en mysterieus werd.

De jongere kinderen jammerden en bleven staan, bang voor de schaduwen. Pip keek neer op zijn kleine papieren lantaarn, wetend dat ze hem nodig hadden.

Met een diepe ademteug zette Pip de eerste stap in het mistige bos en hield hij zijn warme lantaarn hoog om de duisternis te verdrijven.

Terwijl het schijnsel van de lantaarn de griezelige schaduwen verdreef, zocht Pip op de grond naar de veiligste plekken om te stappen.

Plotseling deed een harde windvlaag de boomtakken schudden, waardoor de flakkerende vlam van het kleine lantaarntje dreigde te doven.

Pip schermde het kleine vlammetje af met zijn handen en lichaam en bleef rechtop staan om het licht helder te laten branden.

Toen ze zagen hoe dapper hij standhield, stapten de jongere kinderen het licht in, klaar om hun grote broer overal naartoe te volgen.

Samen trokken ze door het mistige bos, het warme lichtspoor volgend dat Pip voor hen maakte.

Plotseling weken de donkere bomen uiteen en verwelkomden de heldere, fonkelende lichtjes van het dorpsfeest hen vanuit de mist.

Veilig in het warme licht van het festival glimlachte Pip. Als eerste gaan was bijzonder, omdat het betekende dat hij de weg kon wijzen aan degenen van wie hij hield.