Gezichtjes

Leo speelt graag in het zonnige park en kijkt graag naar de gezichten van mensen. Hij kan zien hoe ze zich voelen nog voordat ze ook maar één woord zeggen.

De grote, lachende ogen en de brede glimlach van zijn zus vertellen hem dat ze een heerlijke dag heeft, zonder dat ze ook maar iets zegt.

Voor Leo is elk gezicht als een kleurrijk prentenboek dat geheime verhalen deelt, zonder ook maar één geluid te maken.

Dan ziet Leo zijn vriendin Mia rustig op een houten bankje zitten. Zelfs zonder dat ze iets zegt, ziet hij dat ze zich erg verdrietig voelt.

Leo wil zijn vriend helpen zich beter te voelen. Hij komt dichterbij; aan zijn gezicht is te zien hoeveel hij om hem geeft.

Leo probeert een gek gezicht te trekken door zijn wangen op te blazen en scheel te kijken, om zo een glimlach op Mia's gezicht te toveren.

Mia kijkt op, haar wenkbrauwen trillen. Een kleine, verlegen beweging verschijnt in haar mondhoek terwijl ze probeert niet te lachen.

Plotseling blaast een windvlaag Mia's tekening zo uit haar handen! Haar ogen worden groot en haar mond opent zich tot een verbaasde 'O'.

Leo komt in actie; met een vastberaden blik jaagt hij achter het wegwaaiende papier aan, voorbij de schommels op de speelplaats.

Leo grijpt het wegvliegende papier nog net op tijd! Hij houdt het omhoog, met een trotse, triomfantelijke grijns op zijn gezicht.

Mia pakt haar tekening terug; haar gezicht licht op met een brede glimlach die rimpeltjes bij haar ogen doet ontstaan en duidelijker 'dankjewel' zegt dan woorden ooit zouden kunnen.

Leo glimlacht terug, zijn ogen stralen. Hij weet dat de warmste gesprekken worden gedeeld via een blij, zorgzaam gezicht.