De zon

Ver weg in de diepe, donkere oceaan van de ruimte dreef de vriendelijke zon vrolijk rond. Hij scheen maar al te graag zijn warme, gouden licht.

Maar de ruimte om hem heen was erg koud en leeg. De zon vroeg zich af of zijn warme, gouden licht een bijzondere plek kon vinden om te helpen.

Toen zag hij in de verte een prachtige blauw-groene planeet ronddraaien. De aarde zag er kil uit, gehuld in koele, grijze wolken.

Hij besefte dat hij een ster was die zich dicht genoeg bij de planeet bevond om te kunnen helpen. Hij besloot zijn warme stralen naar de koude planeet te sturen.

De zon spreidde zijn goudgele stralen uit over de uitgestrekte, lege ruimte. Hij glimlachte en liet warme stralen richting de aarde dansen.

Maar koude kosmische winden probeerden de warme stralen weg te blazen. De kille planeet rilde onder zijn deken van grijze wolken.

De zon verzamelde zijn krachten en straalde met een intense, schitterende gloed. Hij was vastbesloten de rillende planeet te verwarmen.

Dikke, hardnekkige wolken rolden over de aarde en probeerden het felle licht tegen te houden. De kleine planeet rilde in de grijze nevel.

Met een krachtige, liefdevolle duw drongen de schitterende zonnestralen dwars door de dikke, hardnekkige wolken heen.

De zware, grijze wolken losten op in zachte ochtenddauw. Beneden begon de koele planeet de zoete, behaaglijke warmte te voelen.

Prachtige groene bossen ontwaakten en kleurrijke bloemen bloeiden overal in het landschap, in het behaaglijke zonlicht.

De zon glimlachte naar beneden, blij dat ze de bijzondere ster was die dichtbij genoeg stond om de hele wereld veilig, warm en licht te houden.