De maan

Hoog in de fluwelen hemel glimlachte de maan naar het bos. Hij vond het heerlijk om helder en vol te stralen, met zijn sterren-slaapmuts op.

Hij wierp een zachte, zilverachtige gloed over het slapende bos, waardoor de nacht veilig en warm aanvoelde voor zijn dierenvrienden.

Maar al snel kroop er een schaduw over zijn zilveren gezicht en kromp de maan tot een keurige halve cirkel. Hij vroeg zich af of hij aan het vervagen was.

Zelfs als halve maan deed hij zijn best om de paden te verlichten; hij kantelde zijn met sterren bezaaide muts om een hertenfamilie de weg te wijzen.

Naarmate de nachten verstreken, veranderde hij in een slanke, zilveren sikkel, gekromd als een stralende glimlach in het donker.

Hoewel hij klein was, straalde hij met al zijn kracht. De kleine uiltjes tjilpten, blij met zijn zachte licht in de vorm van een maansikkel.

Hij wist dat hij kleiner werd, maar hij hield zijn sterrenmuts recht en waakte vol trots over zijn vrienden in het bos.

Uiteindelijk brak de nacht aan waarop de maan volledig donker werd en zijn gezicht verborg in de diepe, fluwelen hemel.

Hoewel hij onzichtbaar was, voelde hij nog steeds zijn stevige, met kraters bezaaide zelf onder zijn behaaglijke muts. Hij luisterde blij naar zijn vrienden die van benedenuit fluisterden.

Met een gelukkige zucht begon de maan te groeien en scheen ze weer helder en vol over het vreugdevolle bos.

Hij besefte dat hij, of hij nu een piepklein sikkeltje was of een grote, stralende cirkel, altijd precies dezelfde maan was.

Veilig en geliefd scheen de maan vrolijk onder de fonkelende sterren, altijd dezelfde vriend voor het stille bos daaronder.