Schaduwen

De zon glimlachte warm vanuit de hemel en wierp een helder, gouden licht over de slaperige groene weide. Elke bloem baadde in de gloed.

Een nieuwsgierig konijntje huppelde de warme weide in en ging precies in de baan van de felle, gouden zonnestralen staan.

Plotseling strekte een donkere gedaante zich uit op het gras achter het konijntje. Het konijntje hapte naar adem en vroeg zich af wie deze stille bezoeker kon zijn.

Het konijntje huppelde naar links, en de donkere gedaante huppelde ook naar links! De stille schaduw deed al zijn bewegingen na.

Het konijntje wiebelde met zijn oren, en de schaduw wiebelde met zijn oren terug. De zon keek naar hen met een zachte, warme glimlach.

Ze dansten en draaiden samen in het warme gras, terwijl ze hun nieuwe, zwijgzame vriendschap vierden.

Het konijntje probeerde de schaduw te omhelzen, maar zijn pootjes raakten alleen het koele, groene gras. De schaduw was een vriend die je niet kon vasthouden.

De zon bleef warm van hoog boven schijnen en rekte hun schaduwen lang en smal uit over het grasveld.

Plotseling dreef er een grote, donzige wolk over de hemel, die het warme gezicht van de zon afschermde en de weide deed schemeren.

Zonder het felle licht verdween de schaduw van het konijntje volledig. Het kleine konijntje keek om zich heen en voelde zich eenzaam en verward.

Toen blies de wind de wolk weg! De zon kwam tevoorschijn en liet haar heldere, gouden licht opnieuw op de weide schijnen.

Het konijntje giechelde toen zijn schaduw terugkeerde; het was blij te weten dat het blokkeren van het warme zonlicht ervoor zorgde dat zijn stille vriend tevoorschijn kwam.