Het verloren schaapje

Het verloren schaapje

Een herder telt er negenennegentig, en gaat op zoek naar die ene.

Leert dat iedereen belangrijk is

5 min leestijd · 10-12

Luister naar dit verhaal

Het verhaal

Hoog op de warme, met gras begroeide heuvels waakte een vriendelijke herder over zijn wollige kudde, terwijl de gouden zon begon onder te gaan.

Hij leidde de schapen zachtjes naar de knusse stenen omheining en tikte met zijn houten staf om ze veilig te houden.

De herder telde zijn pluizige vrienden stuk voor stuk terwijl ze binnenkwamen. Achtennegentig, negenennegentig... maar één plek was leeg.

De herder zocht de donker wordende weide af en riep om zijn verloren lam, maar alleen de wind antwoordde.

Vastbesloten om zijn verloren lam te vinden, stak de herder zijn gloeiende lantaarn aan en stapte de donkere, schaduwrijke vallei in.

Het steile, rotsachtige pad was koud en donker, maar de herder zocht achter reusachtige rotsblokken en liet zijn warme licht schijnen.

Diep in het dal bleef de herder staan en luisterde. Door het geluid van een snelstromende beek heen hoorde hij een zwak, vertrouwd geluid.

De herder volgde het geluid en zag zijn lammetje rillend op een steile, gladde rotsrichel, vlak boven de kolkende beek.

Met een zachte hand reikte de herder omlaag naar de gladde rotsrichel en schepte het rillende lam in zijn warme armen.

Terwijl hij het veilige, slaperige lam dicht tegen zijn borst hield, begon de herder aan de lange klim terug de heuvel op, onder de sterrenhemel.

Toen ze de top van de heuvel bereikten, juichten de negenennegentig schapen met vrolijk geblaat, blij om hun vriend eindelijk veilig te zien.

Eindelijk veilig glimlachte de herder terwijl hij het kleine lammetje toedekte, in de wetenschap dat elk van zijn schapen diep geliefd was.

GeloofMeer uit deze serie

Geloof

Het verloren schaapje