Lief Zijn

Mia hield van zonnige ochtenden in het park. Terwijl ze huppelend over het pad ging, stopte ze om een dorstig lieveheersbeestje een klein druppeltje water te geven.

Plotseling blies een windvlaag de tekeningen van meneer Higgins weg. "Geen zorgen, ik help wel!" riep Mia, haar rode sneakers klaar om weg te rennen.

Terwijl Mia achter de papieren aan zat, zag ze een kleine puppy die verstrikt was geraakt rond een bankje. Ze onderbrak haar achtervolging om de riem voorzichtig los te maken.

Vlakbij huilde een jongetje omdat zijn speelgoedvliegtuigje diep in een doornige struik was gevlogen, ver buiten zijn bereik.

Mia reikte voorzichtig de stekelige struik in om het speelgoed te redden. Met een warme glimlach gaf ze het aan de jongen terug.

Maar de wind was nog niet klaar. Hij blies de laatste, mooiste tekening hoog de takken van een hoge eik in.

Mia ging op haar tenen staan en reikte zo hoog als ze kon, maar de tekening was net buiten bereik.

Toen hij zag dat ze moeite had, rende het jongetje met een brede glimlach op haar af, klaar om zijn nieuwe vriendin te helpen de hoge tak te bereiken.

De jongen gaf Mia een stevig duwtje omhoog. Met een flinke uitrekking griste ze de tekening veilig van de tak.

Mia gaf de kleurrijke tekeningen terug aan meneer Higgins. De oude kunstenaar straalde van vreugde terwijl hij zijn kostbare kunstwerken weer veilig in handen had.

Overal in het park begonnen mensen elkaar te helpen. Het jongetje deelde zijn speelgoed en anderen raapten gevallen takken op.

Mia glimlachte toen ze besefte dat vriendelijkheid niet draait om grootse gebaren. Het gaat om het doen van kleine, liefdevolle dingen, keer op keer.