De onzichtbare draad

Het kind spetterde vrolijk aan de oever van het meer in zijn feloranje vestje. Vlakbij keek de ouder toe met een warme glimlach.

Aan de overkant van het sprankelende water glinsterde een prachtige blauwe schelp op een klein eiland. Hij leek zo ver weg.

Het kind aarzelde en hield zijn oranje vest stevig vast. "Wat als ik je ga missen?" fluisterde het. De ouder knielde neer met een geruststellende glimlach.

"We hebben een onzichtbaar touwtje van liefde," legde de ouder uit. "Het reikt net zo ver als jij gaat."

Vertrouwend op het magische touw stapte het kind het koele water in en begon naar het verre eiland te peddelen.

Een zacht briesje streek over het meer en veroorzaakte kleine rimpelingen. Vanaf de oever keek de ouder toe met stille, standvastige hoop.

Plotseling joeg een koude windvlaag over het meer en deed koude, opspattende golven oprijzen.

Het eiland voelde zo ver weg, en de koude golven deden het kind verstijven van angst in het diepe water.

Terug op de oever legde de ouder een hand op het hart en stuurde een warme golf van liefde terug via de onzichtbare draad.

Het kind sloot de ogen en voelde een warme ruk in de borst. Het onzichtbare touwtje hield stand; het kind glimlachte en zwom verder.

Met een laatste, vrolijke plons klauterde het kind de oever van het eiland op en raapte de glanzende blauwe schelp op.

Met de blauwe schelp in de hand zwaaide het kind. Het wist dat, hoe ver het ook zou gaan, de liefde hen altijd dicht bij elkaar zou houden.