De Lege Kamers

Riley reed met de rolstoel door de stille gang en raakte de vertrouwde houten deurposten aan. Vandaag waren de muren kaal.

Door het raam was op de oprit een enorme gele verhuiswagen te zien, volledig volgeladen en klaar voor de lange reis.

Rileys ouders riepen vanuit de voordeur. Het was tijd om afscheid te nemen, maar een zware brok zat in Rileys keel.

Riley rolde hun lege slaapkamer binnen. Zonder de kleurrijke kleden en het speelgoed klonk de kamer na met een vreemd, hol geluid.

Riley sloot de ogen. In de stille kamer konden ze nog steeds het zachte, vrolijke geluid van het gelach van hun familie horen.

Op de deurpost van de keuken lieten vage potloodstreepjes zien hoeveel Riley in de loop der jaren was gegroeid.

Riley rolde naar het midden van de lege woonkamer, waar fel zonlicht over de kale vloerdelen viel.

Een enkele traan biggelde over Riley's wang toen die zich realiseerde dat dit de allerlaatste keer zou zijn dat die in deze kamer zat.

Plotseling haastte de familie van Riley de stille kamer binnen en sloot hen in een enorme, warme en troostende omhelzing.

In die warme omhelzing besefte Riley dat een thuis niet uit hout en spijkers bestond. Het bestond uit de mensen die van hen hielden.

De voordeur stond wijd open en verwelkomde hen in het heldere zonlicht van een gloednieuwe dag.

Riley zwaaide vrolijk naar het huis. Ze wisten dat een thuis niet uit muren bestond, maar uit de familie die van hen hield.