Slangen: Kronkelende wonderen

Diep in het bos, waar het zonlicht door de bladeren speelt, rust een felgroene slang op een warme, met mos begroeide rots. Ze voelt zich veilig en gelukkig in haar vredige wereld.

Zonder poten glijdt ze soepel door het hoge gras, terwijl ze de zachte trillingen van de aarde voelt.

Plotseling klinkt er een zacht geritsel vanuit het dichte struikgewas. De slang laat haar tong heen en weer flitsen en proeft de lucht om de bron van het geluid te vinden.

Haar nieuwsgierige ogen worden groot wanneer ze voelt dat er een avontuur op haar wacht. Ze glijdt richting het diepe bos, klaar om op verkenning te gaan.

Het bospad wordt verraderlijk, met verstrengelde wortels en steile, gladde rotsen. Maar ze is klaar voor de uitdaging.

Ze buigt haar soepele lichaam in sierlijke golven en wurmt zich moeiteloos door een smalle opening tussen twee enorme stenen.

Met een zachte afzet klimt ze hoog de bladerrijke takken in, waarbij ze zich in perfect evenwicht rond de boomstammen slingert.

Bij het bereiken van een hoge, winderige bergkam blaast een plotselinge windvlaag alle vertrouwde bosgeuren weg.

Ze blijft even staan in de donkere schaduw en gebruikt haar speciale warmtegevoelige plekken om de behaaglijke warmte van het verborgen pad voor zich te zien.

Met een geduldige, stille uitrekking glijdt ze veilig door de donkere schaduwen en vindt ze haar weg terug de bergkam af.

Terwijl de schemering de lucht kleurt, keert ze terug naar haar vredige open plek. De andere bosdieren kijken vol stille verwondering naar haar.

Onder de warme avondsterren krult ze zich veilig op, trots dat ze een wonderbaarlijke, pootloze jager van het wilde groene woud is.