Bella vindt haar bijenkorf

Bella de honingbij hield van haar knusse bijenkorf in de oude eik. Ze zoemde door de zonnige weide en danste van bloesem naar bloesem.

Plotseling voerde een speels briesje Bella ver weg. Toen de wind ging liggen, was ze helemaal alleen in een stille, onbekende vallei.

Bella landde op een felgele margriet om uit te rusten. Tot haar verbazing kantelden de bloemblaadjes van de margriet naar de zon toe en wezen ze als een piepklein pijltje.

Een paar centimeter verderop knikte een boshyacint precies dezelfde kant op. De bloemen werkten samen om haar de weg te wijzen!

Met een dapper gefladder van haar vleugels volgde Bella het spoor van overhellende bloesems. Rij na rij rode klaver boog voorover om haar de weg te wijzen.

De zon begon onder te gaan en wierp lange, donkere schaduwen over de weide. Toch bogen de vriendelijke bloemen naar voren om de weg te wijzen.

Toen de schemering inviel, opende een groep teunisbloemen zich. Ze gloeiden als kleine lantaarntjes in het donker en verlichtten haar pad.

Bella vloog over een glinsterende beek. Zelfs de witte waterlelies op het koele water dreven in een keurige rij en wezen haar de weg naar huis.

Op een met gras begroeide heuvel boog een rij hoge zonnebloemen hun gouden koppen. Ze wezen recht naar een vertrouwd bos, vlak voor hen.

Toen Bella het schaduwrijke bos betrad, zag ze in de verte haar imposante eik staan. De paarse viooltjes op de bosbodem wezen er recht naartoe.

Bella zoemde van vreugde terwijl ze dichter naar de grote eik vloog. Ze kon het zachte, geruststellende gezoem horen van haar familie, die op haar wachtte.

Bella kroop veilig in haar knusse bijenkorf. Ze wist dat ze zich nooit meer verloren zou voelen, want haar bloemenvrienden zouden haar altijd de weg naar huis wijzen.