Vince uczy się zwalniać

Welociraptor Vince zawsze bardzo się spieszył. Pędził obok gigantycznych paproci i śmigał przez wzgórza, zostawiając za sobą chmurę pyłu.

Przyjaciele machali do niego, gdy przemykał obok, ale Vince poruszał się zbyt szybko, by to zauważyć. Nie dostrzegł nawet ładnych kwiatów u swoich stóp.

Pewnego ranka Pip, triceratops, wskazał na Szepczący Las. „Ukryto tam sekretny skarb, ale nie możesz się spieszyć, by go odnaleźć”.

„Potrafię błyskawicznie wszystko znaleźć!” – zaśmiał się Vince, pędząc prosto w głąb ciemnego lasu. Był pewien, że szybkość pomoże mu wygrać.

Vince potknął się o grube, splątane pnącze i przekoziołkował w powietrzu. Wylądował z miękkim plaśnięciem na kępie puszystego, zielonego mchu.

Vince usiadł, łapiąc oddech. Na pobliskim pniu drzewa rodzina maleńkich, świecących chrząszczy migotała niczym drobne gwiazdki.

Vince wstał i zaczął stawiać powolne, ciche kroki. Po raz pierwszy usłyszał łagodny, melodyjny szept wysokich drzew.

Wtedy jego wzrok przykuła plama jaskrawego koloru. Piękny, mieniący się motyl spoczywał spokojnie na ogromnej, zielonej paproci.

Vince uśmiechnął się, obserwując świecące skrzydła motyla. W końcu zrozumiał, że tym sekretnym skarbem jest piękny świat wokół niego.

Vince wesoło wybiegł z lasu, by odnaleźć przyjaciół. Szedł powoli, ciesząc się ciepłym słońcem i słodkim zapachem kwiatów.

Vince spotkał Pipa i jego przyjaciół na polanie. Byli zdumieni, widząc, jak idzie powoli, wskazując po drodze ładny kwiat.

Vince wciąż uwielbia szybko biegać, ale zawsze pamięta, by zwolnić, rozejrzeć się i uśmiechnąć do pięknych cudów swojego dżunglowego domu.