Miesiące oczekiwania

Każdego wieczoru, gdy gwiazdy zaczynały migotać, małe dziecko tuliło się do mamy. W jej okrągłym brzuszku rosła maleńka tajemnica.

Dziecko przycisnęło ciepły policzek do miękkiego brzucha, wsłuchując się uważnie w drobne, delikatne puknięcia wewnątrz.

„Będę starszym rodzeństwem” – szepnęło dziecko w ciszy pokoju, zamykając oczy i marząc o przyszłości.

Wyobrażali sobie, jak uczą dziecko układać wysokie wieże z drewnianych klocków i znajdować w ogrodzie najmiększy, zielony mech.

W ciągu dnia dziecko ćwiczyło to, czego się nauczyło, pokazując swojemu pluszowemu misiowi, jak dzielić się zabawkami i trzymać się za ręce.

W miarę jak tygodnie powoli mijały, brzuszek mamy stawał się coraz bardziej okrągły. Dziecko zaznaczało każdy kolejny dzień w kolorowym kalendarzu.

Czasami oczekiwanie wydawało się bardzo długie. Dziecko patrzyło na opadające liście, zastanawiając się, kiedy przybędzie jego nowy przyjaciel.

Pomagali przygotować pokój dziecięcy, układając miękki, dziergany kocyk w maleńkim łóżeczku przy oknie.

Pewnej cichej nocy nagły, silny ruch trącił ucho dziecka. Przypominało to maleńkie, sekretne „cześć” z wnętrza.

„Nie martw się” – szepnęło dziecko do ciepłego brzuszka. „Nauczę cię, jak gonić motyle i jak chronić się przed deszczem”.

Długie oczekiwanie dobiegało końca. Tej nocy starsze rodzeństwo zasnęło, marząc o wspaniałych przygodach, które miały nadejść.

Wreszcie oczekiwanie dobiegło końca. Trzymając kolorowy klockek tak, by maleństwo mogło go zobaczyć, dumne starsze rodzeństwo szepnęło: „Tu zaczynamy”.