Buzie

Leo uwielbia bawić się w słonecznym parku i obserwować twarze ludzi. Potrafi rozpoznać, co czują, zanim wypowiedzą choćby jedno słowo.

Szeroko otwarte oczy jego siostry, przy których tworzą się drobne zmarszczki, oraz jej promienny uśmiech mówią mu – bez wypowiadania ani jednego słowa – że ma ona wspaniały dzień.

Dla Leo każda twarz jest jak barwna książeczka z obrazkami, która zdradza sekretne historie, nie wydając przy tym ani jednego dźwięku.

Wtedy Leo dostrzega swoją przyjaciółkę Mię, siedzącą cicho na drewnianej ławce. Nawet bez słowa widzi, że jest jej bardzo smutno.

Leo chce pomóc przyjacielowi poczuć się lepiej. Podchodzi bliżej, a wyraz jego twarzy zdradza, jak bardzo mu zależy.

Leo próbuje zrobić zabawną minę – nadyma policzki i zezuje, by wywołać uśmiech na twarzy Mii.

Mia podnosi wzrok, a jej brwi lekko drgają. W kąciku ust pojawia się drobny, nieśmiały ruch, gdy stara się nie wybuchnąć śmiechem.

Nagle podmuch wiatru wyrywa rysunek prosto z rąk Mii! Jej oczy się rozszerzają, a usta układają w zdziwione „O”.

Leo rusza do akcji z zaciętym wyrazem twarzy, goniąc za szybującą kartką papieru i mijając huśtawki na placu zabaw.

Leo łapie szybującą kartkę w ostatniej chwili! Wyciąga ją przed siebie, a na jego twarzy jaśnieje dumny, triumfalny uśmiech.

Mia odbiera swój rysunek, a jej twarz rozpromienia się w szerokim uśmiechu, przy którym marszczą się kąciki oczu – uśmiechu, który wyraża „dziękuję” wyraźniej niż jakiekolwiek słowa.

Leo odwzajemnia uśmiech, a jego oczy promieniują blaskiem. Wie, że najcieplejsze rozmowy toczy się, okazując radość i troskę na własnej twarzy.