Ciepłe talerzyki Stelli

Stella, stegozaur, uwielbiała popołudniowe słońce. Niedaleko jej maleńki przyjaciel – motyl – radośnie trzepotał skrzydełkami na łagodnym wietrze.

Gdy słońce zachodziło, przez las przewiał chłodny wiatr. Maleńki motyl drżał pod liściem, zziębnięty i trzęsący się.

Stella próbowała chuchać delikatnym, ciepłym powietrzem, ale zimny wiatr je rozwiewał. Jej maleńki przyjaciel, motyl, wciąż drżał.

Następnie Stella przysunęła stertę miękkich, suchych liści na swojego drżącego przyjaciela, lecz zimny wiatr wciąż się przedzierał.

Nagle Stella poczuła płytki na własnym grzbiecie. Wciąż promieniowały głębokim, kojącym ciepłem popołudniowego słońca.

Stella uklękła nisko w trawie i delikatnie zachęciła swojego zmarzniętego, małego przyjaciela, by wszedł na jej ciepłe plecy.

Maleńki motyl wzbił się w powietrze i delikatnie usiadł na jednej z promieniujących płyt Stelli, czując, jak rozlewa się wokół niego przyjemne ciepło.

Gdy jego skrzydełka zostały łagodnie ogrzane, mały motyl przestał drżeć i westchnął z radością i błogim poczuciem ciepła.

Inne zziębnięte motyle dostrzegły przytulny, złocisty blask bijący od talerzy Stelli i sfrunęły z ciemnych sosen.

Motyle jeden po drugim lądowały na ciepłych płytkach Stelli, znajdując idealne, przytulne miejsca do odpoczynku.

Bezpiecznie i w cieple, przytulone do świecących płytek, motyle zamknęły oczy, gdy na niebie pojawiły się srebrzyste gwiazdy.

Stella uśmiechnęła się radośnie pod rozgwieżdżonym niebem, wiedząc, że jej ciepłe płyty zawsze będą przytulnym domem dla jej maleńkich przyjaciół.