Gwiaździsta podróż Hany

Maleńki koliber Hana, wygodnie ułożony w swoim mszystym gnieździe, spojrzał w górę, gdy babcia wskazała na migoczące nocne niebo.

Chłodny jesienny wiatr szeptał, że czas ruszać. Hana wzięła głęboki oddech i odważnie wzbiła się w rozległe, ciemniejące niebo.

Wysoko nad ciemnymi wzgórzami gwiazdy migotały niczym przyjazna mapa. Hana podążała za świetlistym szlakiem, a jej maleńkie skrzydełka brzęczały z nadmiaru energii.

Nagle po niebie przetoczyły się gęste, szare chmury, pochłaniając jasne gwiazdy. Hana nie widziała już swojej migoczącej mapy.

Zagubiona w zimnej, wilgotnej mgle, Hana czuła się bardzo malutka. Wtedy przypomniała sobie ciepły głos babci i wiedziała, że musi wzbić się wyżej.

Z potężnym przypływem energii Hana przebiła się przez gęstą mgłę. Nagle wydostała się pod czyste, rozgwieżdżone niebo.

Tam, jaśniejąc blaskiem, znajdował się piękny gwiazdozbiór Gwiezdnego Kwiatu. Jego lśniące płatki wskazywały drogę naprzód.

Nagle przez noc przetoczył się gwałtowny podmuch wiatru, grożąc zniesieniem maleńkiego kolibra daleko poza obrany kurs.

Hana złożyła skrzydła i odważnie pomknęła przez wyjącą wichurę, nie spuszczając wzroku z migoczącej gwiezdnej ścieżki wysoko nad sobą.

Wyjący wiatr w końcu ucichł. W dole ciepłe, złociste światło zaczęło rozlewać się po pięknej, zielonej dolinie.

Hana opadała łagodnie w stronę pachnących słodko kwiatów, z sercem pełnym radości. Przetrwała długą noc.

Pijąc słodki nektar, Hana z wdzięcznością spoglądała na blednące gwiazdy poranka, wiedząc, że mądrość jej babci będzie ją prowadzić na zawsze.