Diplodok: Długoszyi olbrzym

Głęboko wśród paproci młody diplodok wyciąga długą szyję ku złocistym koronom drzew. Jego biczowaty ogon łagodnie faluje.

Nagły podmuch wiatru potrząsa wysokimi drzewami. Wysoko na gałęzi wyrastającej ze skalnej ściany gniazdo maleńkich pterozaurów głośno piszczy, wzywając pomocy.

Słysząc ich wołanie, łagodny olbrzym postanawia pomóc. Ostrożnie przechodzi nad ogromnymi, powalonymi pniami, by dotrzeć do stromego klifu.

Grube, cierniste pnącza zagradzają wąską ścieżkę. Olbrzym używa swojego potężnego, przypominającego bicz ogona, by oczyścić drogę.

W końcu dociera do górującego nad okolicą klifu. Spogląda w górę i uświadamia sobie, że maleńkie gniazdo znajduje się niewiarygodnie wysoko.

Osadzając mocno ciężkie stopy, olbrzym wyciąga szyję coraz wyżej. Sięga ku chmurom, starannie utrzymując równowagę.

Nagle z gęstego cienia dżungli wyłania się głodny drapieżnik, wpatrując się w bezbronne, niewielkie gniazdo na urwisku.

Szybkim ruchem olbrzym strzela swoim długim ogonem niczym biczem. Głośny odgłos niesie się echem po dolinie, płosząc drapieżnika.

Gdy drapieżnik znika, olbrzym delikatnie trąca pyskiem uwięzione gniazdo. Pisklęta ćwierkają z radosną ulgą.

Pterozaury-rodzice wracają do bezpiecznego gniazda, krążąc wokół głowy olbrzyma w radosnym tańcu wdzięczności.

Łagodny olbrzym powoli opuszcza długą szyję, czując dumę. Układa swój potężny ogon na miękkiej, zielonej trawie.

Łagodny olbrzym dzieli ze swoimi nowymi przyjaciółmi ucztę ze słodkich liści z koron drzew, szczęśliwy, że jest dokładnie taki, jaki jest.