De familie die mij koos

In hun knusse slaapkamer hield het kind de zilveren hanger in de vorm van een ster vast en keek uit het raam. Waar was hun verhaal begonnen?

Mama en papa zaten dicht bij elkaar en sloegen een kleurrijk plakboek open. Ze lieten een kaart zien van verre bergen en brede, blauwe rivieren.

Het kind bekeek aandachtig een afbeelding van een piepklein, dapper zaadje. Zou een klein zaadje echt zo'n lange reis kunnen maken?

Met gesloten ogen stelde het kind zich voor hoe het kleine zaadje de grote, wijde lucht in steeg en aan zijn dappere avontuur begon.

Het kleine zaadje danste op een warme bries, zweefde hoog boven het groene bos en bewoog zich richting het onbekende.

De kille wind woe en donkere regenwolken pakten zich samen, maar het kleine zaadje zeilde veilig door de storm.

Uiteindelijk weken de donkere wolken uiteen en reikte een warme, gouden zonnestraal omlaag om het kleine zaadje naar huis te leiden.

Met een zacht gefladder landde het piepkleine zaadje voorzichtig in een stukje rijke, warme aarde, precies daar waar het altijd al had moeten groeien.

"Wist de wind waar hij naartoe moest?" vroeg het kind met een traan in de ogen. Mama drukte het kind in een warme, stevige omhelzing tegen zich aan.

Papa glimlachte en wees naar de laatste bladzijde van het plakboek. "De wind wist het," fluisterde hij, "want onze harten riepen je altijd naar huis."

Het kind raakte de zilveren ketting met de ster aan en voelde een warme gloei vanbinnen. Het was veilig, geborgen tussen de twee mensen die het het liefst hadden.

Dicht tegen zich aan gehouden in warme armen, wist het kind dat het in een andere tuin was opgegroeid, maar dat het eindelijk thuis was, op de plek waar het hoorde.