Leonardo da Vinci: Wynalazca, który marzył o lataniu

Młody Leonardo siedzi na słonecznym wzgórzu w Toskanii, obserwując ptaki szybujące po niebie. Otwiera swój szkicownik, by rysować.

Ostrożnie obrysowuje kształt skrzydła jaskółki. W wyobraźni unosi się wysoko razem z nimi, tańcząc na łagodnym wietrze.

Leonardo dostrzega, jak ptaki używają ogonów do sterowania. Wypełnia kolejną stronę szybkimi, pełnymi ekscytacji pociągnięciami.

Nagle wysoko w górze szybuje wspaniały jastrząb. Bez wysiłku niesie go wiatr – nie wykonuje przy tym ani jednego ruchu skrzydłami.

Leonardo wystawia dłoń na wiatr, czując jego niewidzialną siłę. Wierzy, że skoro jastrząb potrafi szybować w powietrzu, człowiek również jest do tego zdolny.

Leonardo przystępuje do projektowania swojej pierwszej wielkiej maszyny latającej. Wypełnia swój notatnik szczegółowymi rysunkami drewnianych skrzydeł, kół zębatych i żagli.

Buduje maleńki szybowiec z gałązek i papieru, po czym wypuszcza go w powietrze. Jednak przy cichym szeleszcie maszyna opada w wysoką trawę.

Leonardo się nie poddaje. Otwiera swój notatnik, by przeanalizować lot ślizgowy maszyny i naszkicować nowe pomysły, dzięki którym jego kolejny projekt będzie jeszcze lepszy.

Nagły podmuch wiatru wyrywa Leonardowi z rąk jego ulubiony rysunek! Kartka szybuje w stronę stromego, skalistego wąwozu.

Leonardo, trzymając się skalnej półki, wyciąga rękę. Ostrożnie chwyta niesioną wiatrem kartkę, tuż zanim ta ześlizgnie się w głąb głębokiego kanionu.

Z powrotem na bezpiecznym, słonecznym wzgórzu wiatr szumi w trawie. Szkicownik jest bezpieczny, gotowy na kolejne marzenia o locie.

Leonardo tuli swój szkicownik i uśmiecha się do nieba, wiedząc, że jego rysunki pewnego dnia pomogą całemu światu wzbić się do lotu.