Albert Einstein: Fizyk, który dosiadł promienia światła

Mały Albert siedział przy swoim cichym biurku, wpatrując się w okno. Obserwował drobinkę kurzu tańczącą w ciepłym promieniu porannego słońca.

Złocisty promień słońca stawał się coraz szerszy, zmieniając się w lśniącą autostradę. Albert zamknął oczy i wskoczył na jarzącą się ścieżkę.

Śmig! Szybował wysoko ponad chmurami, zostawiając szkołę daleko w tyle. Wiatr świszczał, gdy ścigał się ze słońcem.

Omijał lśniące komety i zataczał kręgi wokół bladego księżyca. Wszechświat był ogromnym, barwnym placem zabaw pełnym gwiazd.

Pędził obok wirujących galaktyk, które wyglądały jak gigantyczne, świecące wiatraczki. Nic w całym wszechświecie nie mogło poruszać się szybciej od niego.

Podążał za jasną, odległą gwiazdą na samym skraju kosmosu. Chciał sprawdzić, jak daleko może go zanieść to światło.

Nagle złocista smuga wygięła się w ostry, gwałtowny łuk. Albert westchnął gwałtownie, gdy się poślizgnął i runął, oddalając się od wydłużającego się światła.

Spadał coraz niżej, szybując z powrotem przez chmury. Lekko drgnął, zamrugał i obudził się z powrotem na swoim krześle w cichej klasie.

Albert nerwowo podniósł wzrok. W klasie panowała cisza i zastanawiał się, czy nauczyciel zauważył jego podróż do gwiazd.

Jego nauczycielka podeszła z ciepłym, łagodnym uśmiechem. Wcale nie była na niego zła, a w dłoniach trzymała kolorową książkę.

Podała mu książkę o gwiazdach. „Dokąd powędrowały twoje myśli, Albercie?” – zapytała łagodnie. „Nigdy nie przestawaj się dziwić”.

Albert uśmiechnął się, przytulając książkę do siebie. Wiedział, że jego wyobraźnia to niezwykła mapa, gotowa pomóc mu odkryć sekrety świata.