Vince leert het rustiger aan te doen

Vince de velociraptor had altijd vreselijke haast. Hij zoefde langs reusachtige varens en schoot over heuvels, terwijl hij een stofwolk achter zich liet.

Zijn vrienden zwaaiden toen hij voorbijflitste, maar Vince ging te snel om het op te merken. Hij zag zelfs de mooie bloemen aan zijn voeten niet.

Op een ochtend wees Pip de Triceratops naar het Fluisterbos. "Daar ligt een geheime schat verborgen, maar je moet je niet haasten om hem te vinden."

"Ik kan alles razendsnel vinden!" lachte Vince, terwijl hij recht op de donkere bomen af stoof. Hij wist zeker dat zijn snelheid hem de overwinning zou bezorgen.

Vince struikelde over een dikke, verwarde liaan en tuimelde door de lucht. Hij landde met een zachte plof in een pluk zacht, groen mos.

Vince kwam overeind en kwam weer op adem. Op een nabijgelegen boomstam fonkelde een familie van piepkleine, lichtgevende kevers als kleine sterretjes.

Vince stond op en zette langzame, stille stappen. Voor het eerst hoorde hij het zachte, muzikale gefluister van de hoge bomen.

Toen trok een felle kleur zijn aandacht. Een prachtige, glinsterende vlinder rustte stil op een enorme groene varen.

Vince glimlachte terwijl hij naar de lichtgevende vleugels van de vlinder keek. Eindelijk begreep hij dat de geheime schat de prachtige wereld om hem heen was.

Vince huppelde vrolijk het bos uit om zijn vrienden te zoeken. Hij liep langzaam en genoot van de warme zon en de zoete geur van de bloemen.

Vince ontmoette Pip en zijn vrienden op de open plek. Ze waren verbaasd om te zien dat hij langzaam liep en onderweg op een mooie bloem wees.

Vince houdt er nog steeds van om hard te rennen, maar hij denkt er altijd aan om vaart te minderen, om zich heen te kijken en te glimlachen naar de prachtige wonderen van zijn jungle-thuis.