Trixie vindt de weg naar huis

Diep in een zonnige vallei smulde de kleine Triceratops Trixie van zoete, groene varens, vlak bij de warme schaduw van haar moeder.

Plotseling trokken donkere wolken over de heuvels en deed een luide donderslag de grond schudden, waardoor de kleine Trixie opschrok.

Er begon koude regen neer te stromen, waardoor het zicht op de vallei vervaagde. Trixie kroop achter een met mos begroeide rots en besefte dat ze er helemaal alleen voor stond.

Bibberend in de koude regen zette Trixie een dappere stap van achter de natte rots vandaan. Ze moest haar familie vinden.

Ze liep vastberaden door het donkere, modderige bos. Kleverige modder spatte tegen haar kleine tenen, maar ze bleef zoeken met dappere ogen.

Net toen ze wilde huilen, klonk er een zacht, diep gerommel door de loeiende wind. Het was de speciale, liefdevolle roep van haar moeder!

Trixie spitste haar oren en luisterde aandachtig naar het gerommel. De wind waaide hard, maar ze wist precies welke kant ze op moest.

Een enorme, gladde boomstam versperde het pad. Trixie klauterde er recht overheen, haar blik gericht op de lichtgevende varens verderop.

Trixie baande zich een weg door het dichte veld van lichtgevende varens. Het warme, lage gerommel van haar moeder klonk nu dichterbij en duidelijker.

Tussen de bomen die steeds verder uit elkaar stonden, verscheen een warme, vertrouwde gestalte in de mistige open plek. Moeder stond vlak vooruit te wachten!

Met een vrolijk piepje rende Trixie over de open plek en nestelde zich veilig tegen de enorme, zachte snuit van haar moeder.

De storm trok weg en liet een heldere regenboog achter. Veilig en warm wist Trixie dat de liefdevolle stem van haar moeder haar altijd naar huis zou leiden.