Parasaurolophus: De toeterende dinosaurus

Diep in de groene jungle had Perry de dinosaurus een lange, holle kam. Terwijl anderen brulden, maakte hij alleen zachte fluistergeluiden.

Perry droomde ervan een prachtige melodie voor de hele vallei te spelen, maar hij vreesde dat zijn muzikale kuif te vreemd klonk.

Op een mistige ochtend trok een dikke, grijze mist over de jungle. Een gezinnetje van kleine Triceratopsen raakte verdwaald in de nevel.

Toen Perry hun droevige roep hoorde, wist hij dat zijn muzikale kuif hen de weg naar huis kon wijzen. Hij moest alleen de moed vinden.

Perry haalde diep adem en probeerde in zijn kuif te blazen. Maar in plaats van een machtige trompetstoot kwam er slechts een piepklein piepje uit!

Vastbesloten om te helpen, beklom Perry een hoge, met mos begroeide heuvel. Hij zette zijn borst vooruit en probeerde het opnieuw; hij weigerde op te geven.

Hij probeerde het nog eens en een warm, gouden gezoem weergalmde tussen de bomen. Zijn muzikale stem ontwaakte eindelijk.

Plotseling deed een diep gerommel de grond schudden, terwijl een reusachtige schaduw opdoemde in de dichte mist. Perry wist dat hij heel dapper moest zijn.

Rechtopstaand liet hij een prachtige, gouden trompetstoot horen. De heldere, muzikale tonen sneden dwars door de donkere mist heen.

Geleid door de gloeiende, gouden noten volgde de verdwaalde kleine Triceratops de prachtige muziek door de optrekkende mist.

Onder vrolijk gejuich rende de kleine Triceratops terug naar zijn familie. De hele vallei barstte uit in applaus voor de dappere Perry!

Niet langer verlegen leidde Perry trots een vrolijke zonsondergangparade; hij kleurde de lucht met kleurrijke noten terwijl iedereen danste op zijn blije lied.